Nazomerplaatjes

Bijna herfst? Nee, dat doen we nog niet, het is eind augustus en we krijgen nog mooi weer. Kijk eens, dit is het vijvertje weer. Zie je het water? Nee, dat is niet te zien door de dwergbamboe en de papyrus in het midden.

Een vliegenzwam!

Sedum, de lieve nazomergast, krijgt steeds meer roze bloemetjes

Een vlindertje op asters

Gestrande walvissen? Nee, gelukkig niet. Courgettes!

En de eerste herfstbladeren tot besluit.

Geen "Lied ohne Worte" maar een foto mèt woorden

Wanneer ik aan het eind van de middag naar buiten loop, regent het een beetje. De bushalte is vlakbij dus ik neem niet de moeite mijn paraplu te pakken. Wanneer ik eenmaal in de bus zit, gaat het steeds harder regenen. Als ik eruit wil om over te stappen, verontschuldigt een heer zich "dat hij normaal wel even uit de bus zou stappen, maar dat nu toch liever niet doet." Ik heb inmiddels al gehoord en ook gezien dat het echt heel hard regent. Dus trek ik de capuchon van mijn regenjack over mijn hoofd, doe mijn armen uit de deur van de bus, steek mijn paraplu op en spring daarachteraan.
De bus rijdt met veel geruis weg, want er ligt inmiddels een aardige laag water op straat. Ik steek over en ga in de abri staan om op de bus naar huis te wachten. De regen ratelt op het dak, klettert op straat en wordt zo af en toe in bijna horizontale richting meegenomen door de wind. De regendruppels die dan het dichtst bij het rode asfalt zijn, lijken op glimmende parels. Ze rollen over het wegdek; eromheen is een nevel van veel fijnere druppels. Alles is in een grijs waas gehuld.
Wat zou ik graag een foto maken! Maar zelfs met mijn paraplu onder het afdak blijf ik met moeite droog en als ik mijn camera uit mijn tas wil halen, moet ik zo bewegen dat ik onder het afdak vandaan kom.
Ik blijf maar stilletjes staan en geniet van alle regengeluiden en het schouwspel van regendruppels en regenvlagen.
Wanneer ik later uit de bus stap, schijnt de zon alweer en tovert hij lichtjes in alle regendruppels op bomen en struiken. En het ruikt lekker, naar regen!

The untouchables

Dit is de kleine berenklauw, een lid van de schermbloemenfamilie. Ik denk tenminste dat het de kleine is, want de grote kan tussen de 3 en 4 meter hoog worden. De kleine wordt tussen 90 en 150 cm, maar toen ik deze berenklauwen fotografeerde (in juni), waren ze ongeveer 180 cm hoog
Jonge planten zijn nog niet giftig, volgens diverse boeken ...
maar toch is terughoudendheid bij deze plant geboden. Kijk ernaar, geniet ervan want ze zijn mooi, maar raak ze liever niet aan! Dat kan huidbeschadigingen veroorzaken.

Houd (van) de dief!!!

Het is een mooie zomerochtend. Je wilt even rustig in de tuin gaan zitten lezen. Een kop koffie erbij, met een lekkere plak cake. Boek naar buiten, cake naar buiten, zo, even naar binnen om de koffie te pakken.

Je wilt de koffie neerzetten en ... Wat? Waar is de cake nu?

Tja, dat komt ervan als je tuin tot het territorium van een zorgzame merelvader met twee jongen behoort! Hij heeft voor de derde keer jongen dit jaar en die moeten groot en sterk worden, daar heeft hij heel veel voor over! Zingen doet hij al een aantal weken niet meer, maar van zijn vaderplichten kwijt hij zich als de beste.

Hulde aan deze slimme, lieve, dappere vader!

Ultraviolet

Bloemen met strepen zijn dikwijls nog mooier wanneer je in staat bent ultraviolet licht te zien ...
Mensen kunnen dat niet ...
bijen wel ...
en ook grasparkieten. En hiermee is de lijst ongetwijfeld niet compleet.
De tekening van de grasparkieten met traditioneel, niet door kweek gemanipuleerd verenpak ziet er in ultraviolet ook heel anders uit en is medebepalend voor hun plaats in de rangorde van de groep. Bijen zien de bloemen hierboven anders, misschien nog mooier! Het zijn malves, vertelde een attente bezoekster van dit blog mij.

Bij bloemen horen vlinders. Deze mag de rij sluiten.

Niet in je buik!

Deze black beauty mag in een tropische kas rondvliegen

Deze groene is ook een juweeltje en vliegt in dezelfde kas

Een oranje mijnheer of mevrouwtje ongeduld die niet stil wil zitten

Ze waren er niet in alle kleuren van de regenboog en die er nog waren in andere kleuren, wilden ook niet altijd stil zitten. Gelukkig staan ze op een blog en zitten de vlinders niet in je buik. Wie dit blog weet te vinden, kan ervan genieten!

Het merelparadijs

Al voor de tweede keer dit voorjaar heeft een merelechtpaar onze tuin uitgekozen als gezinswoning. Bij het eerste broedsel, in april, waren ze niet erg fortuinlijk. De bomen en de druiven stonden nog niet in blad en hoewel de jongen in de borders wel schuilgelegenheid hadden, liepen ze eigenwijs alle kanten op en was er binnen twee dagen van de vier geen één meer over. Jammer!

Maar nu gaat het beter. Het mannetje is fel en actief, het vrouwtje is wat terughoudender maar minder bang dan vorige keer. Hoeveel eieren ze hadden weten we niet, maar we zien ze drie jongen verzorgen die anderhalve week geleden zijn uitgevlogen.

Hier is vader te zien bij een appelklokhuis. Hij weet dat hij die van ons krijgt.

Links zie je een klein stukje van de haspel van de tuinslang. Daar gaat hij poolshoogte nemen en als er iets te halen valt, vliegt hij naar de grond.

Daar komt een jong een kijkje nemen. Vader is al wat langer weg en hij krijgt honger. Als vader eet, wil hij ook zijn portie!

Schiet eens een beetje op pa, ik heb honger! Niet zo brutaal jongen! Nou, vooruit, alstjeblieft. Want je moet ook groot en sterk worden!

De jeugd van tegenwoordig! Stilzitten voor een foto is er ook al niet bij.

Na een poosje kwam moeder merel erbij. Ze blijft altijd achter vader zitten, zelden eten ze tegelijk. Vader at flink door van de appel. Op een gegeven moment was die zo licht dat hij hem kon dragen. Hij nam de appel in zijn snavel en wandelde het pad af zonder zijn vrouwtje een blik waardig te keuren! Nog even een jong voeren en toen was hij weer terug, bij de tuinslang. Hij keek ons vragend, bijna dwingend aan: Waar is mijn appel? Hij is weg! Ik wil nog wat van jullie hebben! Nee, dat doen we niet! Ze moeten wel zelfstandig kunnen overleven zonder ons ... Inspectie, even later, leerde dat de rest van de appel gewoon verderop het pad lag ...

Een tuin die weinig water drinkt

Dit zijn foto's van een tuin die weinig water drinkt, niet veel onderhoud vraagt en er elk jaar een beetje anders uitziet. In de perken is de kale aarde niet te zien, ook niet in de winter. Er zijn veel bodembedekkers gebruikt. De vaste planten die 's winters niet te zien zijn omdat ze dan afsterven, laten zo geen lege plek achter. In het voorjaar groeien ze gewoon weer door de bodembedekkers heen. Naar believen kunnen soorten zich - ook met hulp van vogels - door de tuin verplaatsen. In droge periodes kan de tuin toch weken lang zonder water. Er zijn er wel een paar die dan af en toe EHBO nodig hebben: de floxen en goede oude rose helleborus, maar de rest overleeft het met glans! Dat komt ook omdat ze allemaal geselecteerd zijn op kunnen overleven op zandgrond, zelfs de rozen. Pas je beplanting aan aan de bodem die je hebt, dan tuinier je al een stuk gemakkelijker en heb je gezonde planten. uitgangspunt van deze tuin is: doe wat hier mogelijk is en maak daaruit je keuze. Dat concept werkt goed voor iedere tuin, op elke grond.Vergeetmijnietjes, een nog kleine kruisbessenstruik, lievevrouwebedstro en ajuga reptans
Arum italicum, bergenia's, lievevrouwebedstro en kruipend zenegroen
Vinca tussen de andere planten en verderop lelietjes van dalen
Boshyacintjes op de voorgrond, achterin Pieris japonica forest flame
Blauwe boshyscintjes bij de krentenboom, onder de rose bodembedekkende roos met verderop meconopsis cambrica in oranje en geel

De margriet Maiköngin staat elk jaar ergens anders en slaat soms ook een jaartje over. Wat meer naar achteren is een tipje te zien van een oude lavasplant die de reis van tuin naar balkon, ander balkon en weer een andere tuin goed heeft doorstaan

Meconopsis cambrica drong vanuit een buurtuin bij ons binnen. Hij is vervwelkomd en mocht blijven!

Met excuses voor mijn schaduw

Sprookjesachtig mooi: duinviooltjes op een warm, zanderig plekje.

Maar eigenlijk maakt mijn schaduw die er onbedoeld overheen valt, de kleuren ook wel mooi ...

Possibly under construction ...

Op 4 mei komen we schapen tegen in de Amsterdamse waterleidingduinen. De schapen zijn nog niet geschoren. Misschien zit de wol volgend jaar wel in een trui ...
Niet te zien en helaas voor u ook niet hier te horen: er zitten heel veel nachtegalen in dit gebied. Dat het geen nacht was, maakte blijkbaar niet uit: ze zongen geweldig! We hoorden er vaak drie tegelijk!

Oh wat een boom!

Op hemelvaartsdag 2008 zag ik een boom om U! tegen te zeggen.

Under construction

Hé, er wordt een nieuw perk aangelegd! Hoe zou het worden?

De planten zijn geplant. En nu maar flink groeien, dan wordt het nog mooier!

Wolken en kussens

(Roze) wolken waarop je niet kunt zweven, kussens die te mooi zijn om je hoofd op te leggen ... al dat moois heeft het voorjaar ons te bieden.

Een wolk achter de krentenboom die zelf in een wolk van bloesem is gehuld

Hier zie je de bloesemwolk wat dichterbij

Een zachtroze wolk van magnoliabloesem ...

en deze wolk magnoliabloesem is iets duidelijker roze

Een kussen van mos, te mooi om zomaar je hoofd op te leggen ...

en op dit kussen van paarse bloemen leg je je hoofd ook niet zomaar neer

En tot slot, net zo zacht als kussens en wolken: Pulsatilla, het wildemanskruid, met knop, bloem en uitbloeiend.

De ochtend na Pasen

Help! De wereld is helemaal besneeuwd! Ik weet niet waar ik heen moet ...

Wacht dan maar even tot de sneeuw gesmolten is. Of veeg hem zelf van de wegwijzer af als je vindt dat de zon haar werk niet snel genoeg doet!

Ik weet wel waar ik heen moet. Naar de bushalte, maar mijn route ziet er heel anders uit dan anders.

En aan het eind van de dag: de eerder uitbundig gele forsythia toont tijdens een flinke sneeuwbui een ingetogen pastelgeel. Dat is ook mooi!

Winters Pasen

Het is een koude, zonnige zondagochtend. Ondanks de lage temperatuur zingen alle vogels uitbundig. De eerste tjiftjaffen zijn er ook alweer. Onderweg horen we er wel vijf!

Niet alleen om je heen is veel te zien ...

Als je naar beneden kijkt, zie je wondermooie patronen in de bevroren plassen ...

Lucht en water: zo boven, zo beneden

De stronk van een omgehakte boom. Maar er is wel iets merkwaardigs gebeurd. Aan de rand lijkt het wel alsof hij nog een poosje verder is gegroeid.