Weerzien met lila lieflijkheid

Ze zijn er weer! Lila lievenlingen in de ochtendzon. Links een paar heel kleine witte krokusjes

En nog maar een keertje. Het zijn per slot van rekening mijn lievelingen en ze geven de zaterdag een prachtige pastelkleur

Een uurtje later ...

In het middelpunt staan is leuk, maar soms kom je toch wat in de verdrukking

Een kleine lila zelfstandige

Met excuses voor mijn schaduw

Sprookjesachtig mooi: duinviooltjes op een warm, zanderig plekje.

Maar eigenlijk maakt mijn schaduw die er onbedoeld overheen valt, de kleuren ook wel mooi ...

Wolken en kussens

(Roze) wolken waarop je niet kunt zweven, kussens die te mooi zijn om je hoofd op te leggen ... al dat moois heeft het voorjaar ons te bieden.

Een wolk achter de krentenboom die zelf in een wolk van bloesem is gehuld

Hier zie je de bloesemwolk wat dichterbij

Een zachtroze wolk van magnoliabloesem ...

en deze wolk magnoliabloesem is iets duidelijker roze

Een kussen van mos, te mooi om zomaar je hoofd op te leggen ...

en op dit kussen van paarse bloemen leg je je hoofd ook niet zomaar neer

En tot slot, net zo zacht als kussens en wolken: Pulsatilla, het wildemanskruid, met knop, bloem en uitbloeiend.

Lila lievelingen

Deze kennen we wel van vorige jaren ... vroeg in de ochtend ...

midden op de dag ...

in de schaduw ...

en in een ander deel van de tuin in de zon, dan zien ze er minder blauw uit ...

en zo waren ze vorig jaar, ook in februari. We hebben ze toen niet mooi open gezien, want toen ze op het punt stonden uit te komen, regende het dagen lang en was er niets meer van over. Onze kleine lila trots!

Kijk toch eens wat je doet!

Meestal laat ik de bloemen van boven zien ...

maar het is ook leuk om ze van opzij te zien, zoals je bloemen in een vaas ziet staan ...

Dat lukt niet in één keer! Ik zit te wiebelen op mijn hurken, moet een paar keer proberen hoe laag de camera moet (bijna op de grond) en dan staat er pas (bijna) op wat ik wil, zonder dat ik tijdens het fotograferen kan zien hoe het plaatje wordt. Ik had nu eenmaal geen zin om op de koude natte grond te gaan liggen!

Je ruikt het voorjaar!

Het voorjaar laat zich niet alleen zien, maar ook ruiken. Dit zijn de bescheiden bloemetjes van sarcococca, die een soort wasverzachterlucht verspreiden.

De geur van sneeuwklokjes lijkt daar een beetje op.

Gewoon een plaatje met veel knalblauw, omdat dat zo mooi is!

Soms wordt ongeduld beloond ...

Een grijze vrijdagochtend. Ik kan kiezen tussen tien minuten wachten, gevolgd door een busritje van vijf minuten en een stevige wandeling van twintig minuten. Het regent bijna. Toch kies ik het laatste "want dan gebeurt er tenminste iets". Iets moois, dat ik niet had verwacht ...

Ik loop wel vaker langs deze statige laan, maar blijkbaar nooit in het voorjaar. De krokusjes zijn een kleurige verrassing op deze grijze dag.

Op de terugweg schijnt er een bleek zonnetje, de wind is wat guur. Maar toch ga ik weer lopen, dan zie ik ze nog een keer ...

Daar komen ze!

Het loof van hemerocallus met 's zomers dag in dag uit bloemen, weken achtereen ...
De floxen komen alweer boven de aarde uit. Straks tonen ze hun uitbundige kleuren!
De wat stijve, keurig nette aucuba gaat ineens uit zijn bol met glanzend rode bessen!
Dezelfde gestreepte krokusjes als vorig jaar. Hun mooie fel oranje stampers en meeldraden houden ze nog even verborgen; te koud ... Kun je niet wachten? Kijk maar naar de post van 25 maart 2006 (zaterdag staat op zijn zachtlila strepen)!

Krokusijs

Deze foto is gemaakt op 23 januari. De krokusjes waren daarvoor al te zien en kwamen wat aarzelend uit. Het was wel heel vroeg voor de tijd van het jaar. Wat zielig! Het ging eventjes vriezen. Het was ook wat nevelig en overal zag je rijp ... als de krokusjes het maar zouden overleven!
De vorst was van korte duur. De volgende dag stonden de krokusjes gelukkig alweer te stralen in het wat bleke zonnetje!

Lila en lief!

Deze mooie lila bloem is pulsatilla of wildemanskruid. Wildemanskruid? Maar hij ziet er zo lief uit! Is dit nu een bloem voor wie anders een wildeman zou worden of is het een bloem die een beetje meer pit geeft? Hoe zit dat toch?












Ook lief: de laatste lila krokusjes. Lilablauw houden ze hun gezichtjes naar de zon gekeerd.













Tederheid: deze zachtlila rotsplanten









En tot slot wat meer pit: deze kleine botanische tulpjes verspreiden een heerlijke honinggeur!


Dinsdag is lila, lila is lief!

Zaterdag staat op zijn zachtlila strepen

Als je op zo'n zachte manier op je strepen staat, krijg je vast wel je zin ... Deze juweeltjes staan al jaren in onze tuin en we zijn er heel gelukkig mee. Het lijkt wel of ze zijn getekend met fijn potlood. Een bijzonder ras? Nee, gewoon tussen de gemengde krokussen voor verwildering. Een lentecadeautje!
Nu nog een zingende tjiftjaf ...

Mag ik in je oranje hartje kijken?

Er was eens een klein wit krokusje. Het stond op een beschut plekje en de ergste kou was al voorbij. Het stond bijna in de zon.
Met grote stappen kwam daar een wandelaar aanbenen. Hé krokusje! laat je hartje eens zien!
Het krokusje bleef stil staan en hield haar blaadjes dichtgevouwen.
Nou, komt er nog wat van! klonk het ongeduldig.
Loop toch door zeg, je staat in mijn zon! dacht het krokusje, maar hield zich verder helemaal stil.
Gehaast liep de wandelaar verder.
Daar kwamen de vriendelijke, warme zonnestralen. Ze gleden over het krokusje heen en zetten het in een mild voorjaarslicht. Ze vroegen niets, ze zeiden niets ...
Het krokusje had het niet meer koud en er was meer licht. Ze vouwde haar bloemblaadjes helemaal open en liet haar mooie oranje hartje zien.