... maar of en? Er bloeien nog prachtige gele bloemen
... er is een pompoen die liever op een stoeltje zit dan op de koude grond te liggen ...
... hier ligt een pompoen die wel eens zou kunnen veranderen in de koets waarmee Cinderella naar het bal wordt gereden ...
... er bloeit een sneeuwwitte dahlia, nog net voor de eerste nachtvorst halverwege deze week ...
... de viburnum geurt al naar vanille, met de bladeren er nog aan. Bij het meloenboompje heb ik nog geen bloemen gezien.
Bijna november, de hoogste tijd voor het egeltje om te gaan slapen!
Gelukkig heb ik hem al de hele week niet meer zien scharrelen en eten, al vond ik het wel erg leuk dat ik hem tegenkwam
Ik hoop dat hij/zij al en veilig en beschut plekje heeft gevonden voor de winterslaap!
Tijdens een lunchwandeling zagen wij (Tureluur en ik) dit jonge egeltje. Hij of zij lette helemaal niet op de camera, zozeer werd de aandacht in beslag genomen door eten/lunchen. Het is de eerste keer dat ik in de middagpauze ooit een egeltje heb gezien! We hoorden ook nog twee tjiftjaffen tegen elkaar zingen ... maar dat kan ik hier niet weergeven, helaas.
Heide en een berkenboom met zijn mooie zilveren stam
Een klein stukje hei waar het heerlijk naar honing geurt
Tegelijkertijd een boom die al prachtig rood is verkleur
Geke kweeperen stralen tegen de blauwe lucht
De herfstijloos waarvan ik afgelopen voorjaar de "andijviebladeren" heb laten zien
En hier zie je ze dichterbij heerlijk in de zon staan tegen een beschutte helling
Een lief herfstkrokusje met prachtige zachtblauwe lijntjes in de bloemen
Daar is het vijvertje weer! Maar waar is het water?
Het water moet erin zitten, anders zouden de papyrus en de dwergbamboe er niet zo fris uitzien. Maar ze zijn nu zo groot dat je het water niet meer ziet, of je zou de bamboe moeten vertrappen. En dat wil ik niet. Het vijvertje is altijd mooi en elke keer anders.
Vogelpootjes ...
bandensporen langs een zoute weide aan de Noordzeekant ...
golven die hun weggetje uitslijten in het zand ...
de lijn van het getij ...
en hier en daar ook mensenvoeten die af en toe stil blijven staan in bewondering voor al dat moois.
Wandelend door de polder, tussen de buien door
breekt ineens de avondzon door. Lange schaduwen gaan ons vooruit ...
het gouden licht doet de velden gloeien ...
van warm geelgroen tot goudgeel. En het houdt maar niet op met waaien!
Wat is dat? Wie heeft dat gedaan? Dat hebben water, wind en zon gedaan, op het strand van Ameland!
En wie heeft dit gedaan? Niet dezelfde als de volgende; het was een klein vogeltje dat voedsel zocht, misschien een strandlopertje
En dit, wie deed dit?
Dat was een vogel met een veel forsere snavel en ik zag het hem doen: de ...
scholekster!
Bijen houden van de roze echinacea's
Dahlia's hebben wij niet in de tuin. Ik vind het een beetje raar om 's zomers planten in de tuin te hebben die ik er voor de winter weer moet uithalen.
Maar in het voorbijlopen vind ik deze dahlia met donkere bladeren prachtig, vooral wanneer er dan ook nog een bij op wil zitten
Een vlinder èn blauwe lucht maken elke bloem nòg mooier!
Vorig jaar liet ik de vruchtjes van de wonderboom zien. De bloemen heb ik toen blijkbaar gemist; hier zijn ze dan, prachtig rood tussen de donkerrode bladeren. Om even verwonderd bij stil te staan ...
Dromerig loop ik langs het water. De reiger die verderop staat te dromen merk ik helemaal niet op totdat ...
hij met een verschrikte, misschien wel verontwaardigde schreeuw wegvliegt over het water. Hij is op deze foto te zien voor wie het weet ... zelfs zijn spiegelbeeld in het water. Maar dan moet je misschien wel even het plaatje vergroten!
Geen vijver zonder water ... Het water van het vijvertje is niet te zien door het kroos. Middenin prijkt papyrus, de dwergbamboe is nog nooit zo groot geweest en felgroen. En het groeiseizoen is nog niet ten einde ...
Wat is dat? Wie heeft dat gedaan?
Ik loop over het bruggetje. Plons! Eentje springt in het water. Piep piep! Opeens zie ik de andere twee. Ik zou wel verder willen, maar zij willen het water niet in en zijn ook een beetje bang. Ze blijven nog een poosje zitten, ik blijf staan en dan plonzen ze tussen de waterlelies. Ze zijn vertederend.
De volgende dag rent er eentje piepend weg tussen de planten. Ik loop het bruggetje af en zie hem, zonder beschutting, in het gras staan. Hij dacht zich te verstoppen ... maar toen was er niets meer. De andere jonge meerkoeten zijn niet meer te horen of te zien. 
