Ongezien, maar niet ongehoord

Paasochtend, het is nog nevelig. Ook in het voorjaar spinnen de spinnnen hun web. De druppels zijn goed te zien in het tegenlichtHet is nevelig. "De vogels" zingen. Geen van de soorten heb ik vanochtend kunnen zien, maar ik laat hier even een lijst volgen van al die verschillende soorten die aan het zingen waren: buizerd, fitis, tjiftjaf, geelgors, goudhaantje, groenling, grote lijster, zanglijster, boomklever, boomleeuwerik, boompieper, gaai, heggemus, houtduif, koolmees, meerkoet, merel, pimpelmees, roodborstje, roodborsttapuit, vink, winterkoning, zwarte kraai en verder nog een gans (een wilde, maar wat voor een weet ik niet) en een mees die kool- noch pimpelmees was. Kom vroeg je bed uit, zwijg en luister; het is een feest om te horen!

Van het één ... naar het ander

Van de beginnende bloesems van de kweeperenboom dwaalt je blik naar een kweepeer van vorig jaar die nog steeds aan een tak is blijven hangen
Achter de dotterbloemen zie je in het water een wolk die door de lucht voorbij drijft ...
Via de motor en de fietsen wordt je blik naar de twee oude huisjes getrokken
Door de treurwilg op de voorgrond kun je een andere treurwilg even verderop zien. Het loof is nu nog prachtig groengeel.

Van het één gaan we naar het ander. Niets blijft hetzelfde, alles beweegt ...

Bomen in het bos

Zondagochtend, Zomertijd. Te laat uit bed, mooi weer. Zouden "de vogels" nog zingen? Toch maar even gaan. Ik ruik hars ...
Mooi, al die keurig gezaagde stammen. Bij de één is de roodachtige kern groter dan bij de andere.
De bomen die niet zijn omgezaagd, werpen hun schaduw op de hoog opgestapelde stammen ...
Maar zo zie ik bomen toch het liefst, niet omgezaagd, in het bos. Met weer een boomleeuwerik erin, zoals vanochtend!

Soms wordt ongeduld beloond ...

Een grijze vrijdagochtend. Ik kan kiezen tussen tien minuten wachten, gevolgd door een busritje van vijf minuten en een stevige wandeling van twintig minuten. Het regent bijna. Toch kies ik het laatste "want dan gebeurt er tenminste iets". Iets moois, dat ik niet had verwacht ...

Ik loop wel vaker langs deze statige laan, maar blijkbaar nooit in het voorjaar. De krokusjes zijn een kleurige verrassing op deze grijze dag.

Op de terugweg schijnt er een bleek zonnetje, de wind is wat guur. Maar toch ga ik weer lopen, dan zie ik ze nog een keer ...

Het is lente! Een beetje kleur op een grijze dag

Omstreeks 21 maart valt het begin van de astronomische lente. Het kan 20 of 22 zijn, maar meestal is het 21. Noemen we vandaag het begin van de lente, dan hebben we daar wat het weer betreft waarschijnlijk een heel andere voorstelling bij. Daarom laat ik wat plaatjes zien van vorige week, toen het zulk heerlijk weer was ...

Elegant en bescheiden zou ik deze kleine rhododendron willen noemen

Hier even de bloesems van dichtbij

De bloesem van deze magnolia komt prachtig uit tegen de intens blauwe hemel

Bij deze magnolia zie je iets duidelijker dat de bloemen een subtiele zweem van roze hebben.

Hier een bloesem van dichtbij met dat mooie beetje roze ...
En dit kwam ik ook tijdens mijn lunchwandeling tegen. Ik heb er alleen geen betere naam voor dan "een mooie wit bloeiende struik". Geen krentenboompje, geen sleedoorn, ik weet het niet. Vandaag bloeiden er nog meer. Dus als er voorlopig alleen maar grauw en grijs te zien is buiten ... kijk dan maar even hier!

Waar komt het vandaan?

Van sommige begrippen denken wij precies te weten waar ze vandaan komen. Tot je er, vroeger of later, achter komt dat het helemaal niet zo vanzelfsprekend is als het tot nu toe leek.
Zo wordt het celibaat, in elk geval in de "westerse" en westers beïnvloede culturen, steevast in verband gebracht met de rooms-katholieke kerk. Dat is al niet correct, want in het oude Tibet - en ongetwijfeld niet alleen daar - waren hoog in de bergen al kloosters waar monniken leefden.
Verder denkt wel haast niemand erover na of celibaat ook in de dierenwereld voorkomt. De antropocentrische zienswijze is ons mensen namelijk niet ongebruikelijk.
Onlangs heb ik met veel plezier gekeken naar een serie uitzendingen over stokstaartjes, Meerkat Manor, op de BBC. Er wordt gebruik gemaakt van beelden die geregistreerd worden ten behoeve van wetenschappelijk onderzoek aan Cambridge University, maar de gebeurtenissen worden zo spannend verteld dat het verhaal ook geschikt is voor kinderen. En - gelukkig - merk ik niets van projectie van menselijke normen en waarden op het gedrag van deze schattige beestjes. Misschien zijn ze helemaal niet zo schattig, maar ik vind ze in alle situaties vertederend, zelfs als ze vechten, met de grappige geluidjes die ze erbij maken. Ze kunnen niet schattig zijn, want de strijd om het bestaan die ze moeten voeren, is hard. Als eenling houdt geen stokstaartje het lang vol, daarom leven ze in groepen. Deze worden geleid door een dominant vrouwtje met een dominant mannetje als partner. Alleen dit paar is het recht op nakomelingschap voorbehouden; de rest van de groep leeft in ... celibaat en bekleedt binnen de groep bepaalde functies. Zo zijn ze om beurten kinderoppas voor het kroost van het dominante paar zolang de kleintjes nog niet met de groep mee kunnen om voedsel te zoeken. Anderen fungeren als uitkijkpost wanneer de groep voedsel aan het zoeken is en waarschuwen wanneer er een roofdier wordt gesignaleerd, of leden van een concurrerende andere groep stokstaartjes.
Niet alle leden van de groep houden dit celibataire bestaan vol. Soms knijpt er eentje tussenuit om een vrouwtje te zoeken dat bij een andere groep hoort, soms bezwijkt een vrouwtje uit de groep voor de charmes van een mannetje van een andere groep. Gebeurt dit laatste, dan wacht de jongen die zij werpt, dikwijls een treurig lot, maar in tijden van voorspoed wil het dominante vrouwtje soms wel eens iets door de vingers zien. Het vrouwtje kan ook helemaal uit de groep worden verstoten.
Hier zien we dus celibaat om heel basale ecologische redenen. Deze redenen werden in de Middeleeuwen ook bij mensen aangetroffen. Van de kinderen erfde doorgaans alleen de oudste; wie van de jongeren zich niet van middelen van bestaan kon voorzien door het verwerven van een ambt of een meer of minder welgestelde partner, ging op kruistocht of trad in het klooster.
Lang niet altijd zal aan het kiezen voor het celibataire bestaan een geestelijke roeping ten grondslag hebben gelegen. En waar dit niet zo was, was er eigenlijk al geen sprake meer van een keuze. En dan is het niet natuurlijk voor de betreffende mens om celibatair te leven en zou terugkomen op die keuze, als men er heel ongelukkig van wordt, ook mogelijk moeten zijn. Anders gezegd: alleen wanneer het motief in overeenstemming is met het resultaat, zal er werkelijk zegen op rusten.
Dus waar komt het celibaat nu eigenlijk vandaan? Bij de dieren was het er het eerst, want zij waren al voor de mensen op aarde. Bij de dieren kan het voor groepen dieren tot succesvol overleven leiden, daarom zullen de meeste individuen van die groep van wie deze leefwijze wordt verwacht, dit dan ook van harte ondersteunen. En wie dit niet wil of kan, weet wat hem of haar te wachten staat.

Zo zou het moeten zijn: alleen doen of niet doen wanneer je van ganser harte de consequenties van je keuzes kunt accepteren.

Vanavond begint bij de BBC om 19.10 (onze tijd) een nieuwe serie van Meerkat Manor. Ik beveel u deze van harte aan!

Kijk hier voor meer informatie over stokstaartjes.

Met dank aan de BBC voor bovenstaande afbeelding, afkomstig van hun site.

In het voorjaar zingen de vogels

Een vroege zaterdagochtend. Koud. Geen auto's, geen mensen. De licht bedekte lucht wordt weerspiegeld in dit kleine plasje. Stil is het niet. De vogels zingen! Merels, vinken, meerdere grote lijsters, een zanglijster, koolmezen, roodborstjes, winterkoningen ... Allemaal door elkaar. Er gaat een weldadige rust uit van de koude ochtendlucht en de heldere vogelzang. Als je al te vaak in je warme huiskamer blijft, vergeet je hoe heerlijk dit is. Maar we zijn niet gekomen voor "de vogels" alleen. Of je al die verschillende zangertjes nu stuk voor stuk kunt benoemen of niet, ze schenken ons heel veel vreugde. Maar als je ze eenmaal uit elkaar kunt houden, ga je soms op zoek naar iets speciaals ...
Het licht van deze winterse ochtend is zacht. Je ziet de grondmist bewegen. De zon schijnt. Doorlopen, daar verderop zijn ze altijd. Oh, als ze er maar zijn ... Merels, grote lijsters, koolmezen, roodborstjes ... ja! De boomleeuweriken! Twee stuks! Ze jubelen bijna onafgebroken. Net als de "gewone" veldleeuweriken stijgen ze ook wel zingend omhoog. Ze zingen van twee uur voor zonsopgang tot ongeveer twee uur daarna en het is zo mooi! Je kunt niet anders dan daar heel gelukkig van worden! Het maakt deze dag onvergetelijk mooi.

Alledrie rond

De maan met een hapje eruit ... dat konden we vorige week zaterdagavond zien. Er was een totale maansverduistering, dus even liet de maan haar zilveren licht niet schijnen. Dat heb ik niet meer gezien: te laat!
Het vijvertje! Spiegel van de hemel? Eventjes niet, het is bedekt met kroos. En ... het is weer kaalgeschoren. Maar er was zeker haast bij het scheren: één sprietje dwergbamboe is blijven staan!Deze krokusjes zijn ook mooi. Eentje ligt er om. Het zijn niet dezelfde als vorig jaar, die zijn door de vele regen helemaal slap geworden. Maar ook deze hebben zachtpaarse strepen. Mooi he!

Daar komen ze!

Het loof van hemerocallus met 's zomers dag in dag uit bloemen, weken achtereen ...
De floxen komen alweer boven de aarde uit. Straks tonen ze hun uitbundige kleuren!
De wat stijve, keurig nette aucuba gaat ineens uit zijn bol met glanzend rode bessen!
Dezelfde gestreepte krokusjes als vorig jaar. Hun mooie fel oranje stampers en meeldraden houden ze nog even verborgen; te koud ... Kun je niet wachten? Kijk maar naar de post van 25 maart 2006 (zaterdag staat op zijn zachtlila strepen)!

Het is niet wat het lijkt ...

Taal een spelletje? Taal kan moeilijk zijn, raar en ook grappig. Kijk eens naar het volgende. Dit lijkt op de stellende, vergrotende en overtreffende trap. Maar is dat echt zo?

Vooraf even een paar afspraken:

• rood: zelfstandig naamwoord
• blauw: werkwoord(svorm)
• geel: bijvoeglijk naamwoord

wis wisser wist

kom kommer komst

bot botter botst

boot boter bootst

vang vanger vangst

Deze lijst is niet compleet. En sommige woorden zijn zowel bijvoeglijk naamwoord als zelfstandig naamwoord, zoals "bot". Je mag de lijst zelf langer maken! En je moet blijven opletten. Er is zoveel dat niet is wat het lijkt ...

Sneeuw!!!

Het sneeuwde gisteren, eindelijk! Het was waterkoud en de wereld werd wit ... Op mijn middagwandeling was er allerlei leuks te zien


Een laagje sneeuw maakt alles mooi. Zou je je anders ergeren aan die fietsen die tegen een paaltje zijn aangesmeten, nu zijn ze opeens een kiekje waard!




Deze varens hadden al eerder een jasje aangekregen; ze zijn kennelijk wat kouwelijk. Nu zit dat ook nog vol sneeuw ...


Het weelderig omgroeide vijvertje is ook met sneeuw getooid ...



Een wat saai perkje is in de sneeuw ineens prachtig!
Besneeuwde rozenbottels ...
Sneeuw of geen sneeuw, de viburnum geurt onweerstaanbaar ...
Hè wat lelijk! Waarom nu?
Oh wat leuk! Een sneeuwpop! Nu begrijp ik het ...
Deze vrolijke lunchwandelaars hebben hun pauze goed besteed!
En vandaag ... na een nacht van dooi is er zelfs van deze meer dan manshoge eerbiedwaardige en vriendelijke sneeuwman niet veel meer over. Hij is nog vaag herkenbaar. Ik had gehoopt dat hij "netjes" zou smelten en in zijn geheel kleiner zou worden, maar als ik hem gisteren niet had gezien, had ik misschien niet geweten dat dit de sneeuwpop was!
En tot besluit de eik, een goede bekende op dit blog. Dank je wel, sneeuw, je was mooi!

Krokusijs

Deze foto is gemaakt op 23 januari. De krokusjes waren daarvoor al te zien en kwamen wat aarzelend uit. Het was wel heel vroeg voor de tijd van het jaar. Wat zielig! Het ging eventjes vriezen. Het was ook wat nevelig en overal zag je rijp ... als de krokusjes het maar zouden overleven!
De vorst was van korte duur. De volgende dag stonden de krokusjes gelukkig alweer te stralen in het wat bleke zonnetje!

Een zondagmiddagwandelingetje

Een zondagmiddagwandelingetje, niet zover van huis. Felle luchten, zeer wisselvallig weer en onderweg wat onverwachtse vondsten ... Bij het naar buiten stappen al: een regenboog!

Wat is dit? Wacht maar, dat zie je zo wel ...

Een paddestoel die om een dode berkenstam groeit!

Het namiddaglicht laat de jaarringen en de zaagvlakken van deze boomstam goed zien

De knalrode bloesem van de sierkwee is er vroeg bij en straalt je tegemoet! Om blij van te worden.

Spiegeltje spiegeltje ...

Er was eens ... een koningin. Ze was de machtigste vrouw van het land. Ze wilde ook in schoonheid iedereen overtreffen. Elke dag keek ze in de spiegel (die kon praten) en vroeg dan of ze nog steeds de mooiste van het land was. En op een kwade dag ... zei de spiegel dat een ander de mooiste van het land was. Haar hart ontstak in toorn en ze wilde niet rusten totdat zij haar rivale zou vinden en onschadelijk zou maken. Want mooi was de koningin wel, maar ze had een slecht hart!
Ik moest aan een sprookje denken toen ik de bomen in het verstilde grijze winterlicht gespiegeld zag in de vijver ...

Zeg eens, vijver vol met water?

Zijn wij de mooiste bomen, nu en later?

Zolang ik hier ben, waren jullie hier ook altijd,

jullie zijn mij lief, draag in je hart geen nijd!

En ze leefden nog lang en gelukkig!

Wie heeft dàt gedaan?

Wat is dat? Hoe komen die mooie bogen hier nu? Wie heeft dat zo mooi gedaan? Dat hebben de storm en de takken van de struikjes samen gedaan! De takken zijn zo lang dat ze op de grond hangen. Bijna altijd hangen ze stil, maar nu het zo hard heeft gewaaid, heeft de wind met de takken halve cirkels op het pad geschreven. Leuk hè!
Wie heeft die vruchten met die leuke rode steeltjes daar op het gras gelegd? Dat heeft de vaantjesboom, of Chinese zakdoekjesboom, of Davidia involucrata gedaan! Van het voorjaar had hij mooie zakdoekjesachtige bloesems waarbij het vruchtbeginsel al te zien was. Later zijn de vruchten mij helemaal niet meer opgevallen, maar ineens lagen ze op het gras. Gelukkig stond er een naambordje bij de boom, want ik zou hem zo niet herkend hebben.